Przeciwlotnicza tarcza Iranu [RAPORT]

14 stycznia 2020, 09:32
Zdj-Talash_Air_Defense
Fot. Wikipedia/Tasnim News/CC BY 4.0.

Amerykańskie lotnictwo bez większych problemów może sforsować irański system obrony przeciwlotniczej. „Sforsować” nie oznacza jednak całkowicie zniszczyć, co mogą odczuć te statki powietrzne, które działają na małych wysokościach – w tym przede wszystkim śmigłowce.

Irański system obrony powietrznej i przeciwlotniczej (OPL) to mieszanina rozwiązań własnych, amerykańskich, rosyjskich i chińskich, działających w dużej części w ramach systemu zbudowanego jeszcze w latach siedemdziesiątych przez Stany Zjednoczone. To bowiem Amerykanie jeszcze przed Rewolucją Islamską jako pierwsi przeanalizowali uwarunkowania geopolityczne Iranu i zaproponowali budowę zintegrowanego systemu obrony w ramach trzech programów (Spellout, Peace Ruby i Peace Net).

Stworzone wtedy założenia pod sieć posterunków radarowych połączonych za pomocą linii radioliniowych i urządzeń łączności troposferycznej były później modyfikowane przez Irańczyków z włączaniem własnych, nie zawsze lepszych rozwiązań technicznych i organizacyjnych. Głównym elementem systemu obrony powietrznej miało być lotnictwo, ponieważ uznano, że duża powierzchnia kraju oraz górzysty teren nie sprzyjają organizacji szczelnej, naziemnej obrony przeciwlotniczej.

Dopiero po Rewolucji Islamskiej w 1979 r. priorytetem stały się lądowe systemy obrony plot. Słowo „systemy” użyte zostało tu specjalnie, ponieważ Irańczykom odciętym sankcjami od nowych technologii przez długi okres czasu nie udało się zbudować, jednolitego, zintegrowanego systemu obrony powietrznej. Zorganizowano natomiast obronę punktową najważniejszych obiektów i obszarów z wykorzystaniem różnego rodzaju naziemnych, rakietowych i artyleryjskich zestawów przeciwlotniczych.

Niosło to za sobą poważne ograniczenia związane m.in. z koniecznością używania większej ilości środków obserwacji technicznej, dowodzenia i uzbrojenia. Irańczycy do dzisiaj nie dysponują w ten sposób również dostępnym dla wszystkich systemem wczesnego ostrzegania, ponieważ poszczególne ośrodki zdecentralizowanej obrony przeciwlotniczej prawdopodobnie nie przekazują sobie informacji o wykrytych celach.

Pojawiające się nagle obiekty powietrzne są więc często wykrywane dopiero przez własne, integralne radary i systemy optoelektroniczne tych ośrodków, drastycznie skracając tym samym czas na identyfikację i klasyfikację celów. Przykładem może być wojna Iraku z Iranem, gdy irańskie wyrzutnie przeciwlotnicze MIM-23B Hawk zestrzeliły około czterdziestu irackich samolotów bojowych MiG-23 i Su-22 oraz … kilkanaście własnych statków powietrznych. Po tragicznym przypadku zestrzelenia ukraińskiego samolotu pasażerskiego 8 stycznia 2020 r. okazało się, że taka nieakceptowalna w czasie pokoju (z punktu widzenia zasad działania OPL i bezpieczeństwa) „samodzielność” w zdobywaniu informacji może dotyczyć w Iranie nawet pojedynczych wyrzutni.

image
Irański system przeciwlotniczy średniego zasięgu Mersad z pociskami Shahin to kopia amerykańskiego systemu MIM-23 Hawk opracowanego jeszcze w latach pięćdziesiątych. Fot. Wikipedia/Hawijpolo/CC BY SA 4.0.

Do połowy lat dziewięćdziesiątych w tworzeniu namiastki obrony przeciwlotniczej wykorzystywano pozostałości zestawów, które zakupiono jeszcze przed Rewolucją Islamską w krajach zachodnich oraz później w Rosji i Chinach. Początkowo były to tylko rakiety średniego i krótkiego zasięgu. W pierwszym przypadku korzystano ze zmodyfikowanych przez Irańczyków amerykańskich baterii MIM-23B Hawk (około 150 wyrzutni) oraz rosyjskich baterii S-75 „Wołchow” z ich chińskim odpowiednikiem HQ-2J (około 70 wyrzutni). Obronę krótkiego zasięgu zabezpieczało około 45 wyrzutni brytyjskich systemów Rapier i Tigercat.

Zapowiedzią planu wzmocnienia irańskiej tarczy przeciwlotniczej były umowy podpisywane z Rosją w latach 1995-1997 na dostawę samobieżnych zestawów średniego zasięgu 2K12E „Kub” oraz pierwszego stacjonarnego systemu dalekiego zasięgu S-200 „Wega”. Rzeczywiste zmiany generacyjne zaczęły się jednak dziesięć lat później, gdy w 2005 roku kupiono w Rosji 29 mobilnych zestawów przeciwlotniczych krótkiego zasięgu 9K331M „Tor-M1” i wstępnie dogadano się na temat przekazania Iranowi systemu „ziemia-powietrze” dalekiego zasięgu S-300.

Plany w odniesieniu do tego systemu ujawniono dopiero w 2008 roku, jednak Rosjanie pod naciskiem opinii międzynarodowej ostatecznie zerwali umowę z władzami w Teheranie w 2010 r. powołując się na Rezolucję nr 1929 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zakazującej przekazywanie Iranowi nowoczesnej broni, w tym systemów rakietowych). W 2016 r., po zawarciu porozumienia ws. programu atomowego, zdecydowano się jednak dokończyć dostawy i irańska obrona przeciwlotnicza została wyraźnie wzmocniona czterema dywizjonami zupełnie nowych baterii S-300PMU1/2.

Irańskie modyfikacje rakietowych zestawów przeciwlotniczych

Ograniczenia w dostępie do nowoczesnych systemów rakietowych zmusiły Irańczyków do samodzielnego rozwijania tego rodzaju uzbrojenia. Polegało to najczęściej na kopiowaniu już wykorzystywanych u siebie rozwiązań oraz ich modyfikowaniu do własnych potrzeb (a właściwie możliwości irańskiego przemysłu). Specjalnie nie używa się w tym przypadku słowa „modernizacji”, ponieważ zmiany wprowadzane przez Irańczyków nie zawsze były związane z ulepszeniem właściwości taktyczno-technicznych uzbrojenia wykorzystywanego jako wzór.

Tym bardziej, że modyfikowane są nawet systemy od dawna uznawane za przestarzałe, takie jak S-75 i HQ-2J. Otrzymały one nawet irańskiej produkcji rakiety Sayyad-1, którym podobno zwiększono zasięg z 60 do 80 km. Taki sam proces modyfikacji przeprowadzono również w odniesieniu do systemu dalekiego zasięgu S-200 „Wega” i to na kilka różnych sposobów (tworząc zestawy Fajr-8 i Gareh).

Przykładowo, jeszcze w 2011 Irańczycy pochwalili się wyposażeniem go we własnej produkcji rakiety Sayyad-2. Zostały one umieszczone na podwoziu samochodowym w kontenerach do złudzenia przypominających te wykorzystywane w pociskach PAC-2 systemu Patriot. Cały system w Iranie oznaczany jest jako Talash.

Podczas pierwszej prezentacji pocisku Sayyad-2 specjaliści zaczęli podejrzewać, że Irańczycy wzorowali się na konstrukcji amerykańskiej rakiety przeciwlotniczej RIM-66 SM-1MR, którą ich marynarka wojenna pozyskała od Stanów Zjednoczonych jeszcze w latach siedemdziesiątych. Iran temu jednak zaprzecza twierdząc, że na bazie pocisku SM-1 powstała inna rakieta - Mehrab, w którą wyposażono niektóre irańskie okręty. W rzeczywistości wiadomo jedynie, że pocisk ten wystrzelono z kutra rakietowego „Gorz” oraz fregat typu Damavand.

image
Rakieta Mehrab, kopia amerykańskiego pocisku SM-1 na irańskim kutrze rakietowym „Gorz”. Fot. Hamed Jafarnejad/Fars (CC BY 4.0)

To zamieszanie w określeniu rzeczywistego stanu rzeczy jest o tyle zrozumiałe, że Iran bardzo często wykorzystuje różne nazwy dla rakiet, dla radarów zabezpieczających działanie baterii oraz dla spinających je systemów dowodzenia i kierowania (które zresztą są rzadko ujawniane). Dodatkowo w najnowszych irańskich systemach uzbrojenia wyrzutnie są tak projektowane, by mogły wystrzeliwać pociski różnego typu. Dlatego określenie z zewnątrz nazwy danego, irańskiego zestawu rakietowego oraz jego składu i możliwości jest praktycznie niemożliwe.

Tak jest w przypadku rakiety dalekiego zasięgu Sayyad-3, która według Irańczyków może atakować cele na odległości 150-200 km. Ma ona wejść zarówno na wyposażenie zmodernizowanych zestawów S-200, jak i stała się podobno bazą do stworzenia reklamowanego jako nowy systemu przeciwlotniczego Khordad 15. System ten jest prezentowany jednak również z rakietami średniego zasięgu Sayyad-2. Irańczycy być może próbują w ten sposób stworzyć baterie zdolne do jednoczesnego prowadzenia obrony wielowarstwowej zgodnie z zasadą „pełnej integralności baterii w działaniu”.

image
Zestaw przeciwlotniczy Khordad 15. Fot. Mohammad Agah/CC BY SA 4.0/FARS

Problem w nazewnictwie i klasyfikacji jest dobrze widoczny także w przypadku nowego irańskiego systemu przeciwlotniczego średniego zasięgu Mersad. Początkowo wszystko było jasne, ponieważ Irańczycy zgodnie ze swoim zwyczajem po prostu skopiowali amerykański system Hawk wraz z zabezpieczającymi jego działanie radarami i systemem dowodzenia. Wiadomo więc było, że we wprowadzanych od 2010 roku bateriach Mersad, wykorzystywano rakiety Shahin o podobnym układzie aerodynamicznym i zasadzie działania jak pociski amerykańskie MIM-23B Hawk.

Zachowano również naprowadzanie półaktywne z radarami kierowania uzbrojeniem HPIR oraz rozbudowaną strukturę przewoźnych (a nie mobilnych) elementów baterii. Oczywiście Irańczycy twierdzą, że ich rozwiązanie jest lepsze od pierwowzoru-amerykańskiego Hawka. Ma to więc być przede wszystkim system cyfrowy (co nie było wynikiem przemyśleń, ale wynikało po prostu z braku dostępu do podzespołów analogowych), bardziej odporny na zakłócenia radioelektroniczne, o dwukrotnie zwiększonym zasięgu i pułapie. Ponadto, teoretycznie ma korzystać nie tylko z własnych radarów, ale również z zewnętrznej sieci obserwacji technicznej. Irańczycy deklarują również, że baterie Mersad mogą jednocześnie zwalczać więcej obiektów powietrznych, w tym nawet rakiety balistyczne. Nie wyjaśnili jednak, jak to zamierzają zrobić przy ograniczonej liczbie radarów podświetlających, wchodzących w skład zestawów ogniowych.

image
Radary: Jouiya i podświetlania celu Hadi (z lewej) irańskiego systemu MesrsAD. Fot. MEHR

Irańczycy stosują więc jeden radar wstępnego wykrywania i śledzenia celów Kavosh (zmodyfikowana wersja amerykańskiego radaru PAR typu AN/MPQ-50 o zasięgu zwiększonym ze 100 do 150 km i dodanym systemem IFF), jeden radar Jouiya stosowany do wykrywania celów niskolecących (odpowiednik amerykańskiej stacji CWAR typu AN/MPQ-34 z dodanym kanałem optoelektronicznym) oraz dwa radary podświetlania celu Hadi (odpowiednik amerykańskiego radaru AN/MPQ-46 HPIR z dodanym kanałem optoelektronicznym).

image
Radar PAR systemu Mersad. Fot. Vahid Reza Alaei/FARS/CC BY SA 4.0.

Później zaczęto wprowadzać do Mersadów zupełnie nowe elementy o zmienionych nazwach i oznaczeniach. Niejednoznaczne są dodatkowo przekazy co do osiągów samych rakiet Shahin. Kiedy bowiem w kwietniu 2011 roku opisywano w agencji Fars News testy systemu Mersad to okazało się, że użyto już wtedy dwóch różnych pocisków, nie tylko Shahin ale również Shalamche. Nowa rakieta ma być szybsza od swojej poprzedniczki (3 Mach w porównaniu do 2,4 Mach), mieć lepszy algorytm naprowadzania na cel, poprawioną odporność na zakłócenia jak i zasięg zwiększony do … ponad 40 km. Oznacza to, że Shahin leciał nie dalej niż na 20 km, a więc nie mógł być lepszy od pocisków systemu Hawk zwalczających cele na odległości około 40 km.

image
Wystrzelenie rakiety Shalamcheh z systemu rakietowego Mersad. Fot. MEHR/CC BY 4.0.

Zdjęcia z tych strzelań pokazały jednak odejście w przypadku Shalamche od koncepcji amerykańskiej, ponieważ wyrzutnia nie jest już przewoźna, ale zamontowana na samochodzie, a dodatkowo nie zawiera trzech pocisków ale tylko dwa – i to dodatkowo zamontowane w kontenerach startowych. Pamiętać przy tym jednak trzeba, że nie jest znana skuteczność tych rakiet, nie wiadomo też, czy rozpoczęto ich seryjną produkcję. Irańskie dane są w tym względzie bardzo mało wiarygodne. Zamieszanie pogłębia również to, że część źródeł określa wersję mobilną tego systemu jako Ghader. Tymczasem Ghader to także nazwa irańskiej rakiety manewrującej przystosowanej do atakowania celów nawodnych i lądowych.

Odmianą systemu Mersad, specjalnie przeznaczoną do zwalczania bezzałogowych aparatów latających i celów lecących na niskich wysokościach (w tym śmigłowców) ma być zaprezentowany w 2018 r. zestaw krótkiego zasięgu Kamin-2. Wielkość kontenerów z rakietami zaprzecza jednak, by chodziło jedynie o system do zwalczania dronów – chyba, że tych największych: klasy HALE i MALE (o dużej autonomiczności oraz średniego i wysokiego pułapu). Dodatkowo Irańczycy pokazali jedynie same kontenery nie informując o składzie baterii, jak również o jej możliwościach (szczególnie jeżeli chodzi o środki rozpoznania).

Samodzielnie budowane przez Iran zestawy rakietowe

Jak widać Irańczycy pokazali, że pomimo wszechobecnych, technologicznych zakazów, potrafią sobie radzić i budować działające systemy rakietowe. Co więcej irański przemysł do perfekcji opanował umiejętność zastępowania niedostępnych podzespołów zachodnich i utrzymywania w sprawności sprzętu wojskowego, kupionego w takich krajach jak Stany Zjednoczone czy Wielka Brytania. Jednocześnie uczono się, tworząc własne rozwiązania. Oficjalnie zalicza się do nich systemy krótkiego zasięgu Ya Zahra, systemy średniego zasięgu Raad 1, Raad 2 i Khorad-3 oraz system dalekiego zasięgu Bavar-373.

image
Zestaw przeciwlotniczy Ya Zahra - zaprezentowana w 2013 r. irańska kopia francuskiego systemu przeciwlotniczego krótkiego zasięgu Crotale. Fot.M-ATF, from military.ir and iranmilitaryforum.net / Wikipedia / CC BY SA 3.0.

Wszystkie te rozwiązania są reklamowane przez Irańczyków jako nowe. W rzeczywistości są one wzorowane na zagranicznych zestawach rakietowych, z tą różnicą w odniesieniu np. do systemu Mersad, że korzystano ze wzorów, których nie było na wyposażeniu irańskiej armii. Przykładowo system krótkiego zasięgu Ya Zahra przypomina chiński system HQ-7 (który z kolei przez Chińczyków był skopiowany z francuskiego systemu Crotale).

Co ciekawe pomimo, że system Ya Zahra wprowadzony do produkcji w Iranie w 2013 r. już wyróżnia się trzy jego wersje. Może to oznaczać, że wcześniejsze odmiany nie spełniały wymagań irańskich sił zbrojnych. Irańczycy poszli zresztą jeszcze dalej i stworzyli samodzielnie działający zestaw przeciwlotniczy krótkiego zasięgu Herz-9, umieszczając jego wszystkie elementy na jednym pojeździe (kontenerze).

image
Autonomiczny zestaw przeciwlotniczy Herz-9 - irańska kopia francuskiego systemu przeciwlotniczego krótkiego zasięgu Crotale. Fot. Majid Haghdoust/MEHR News Agency/CC BY SA 4.0.

Z kolei uważa się, że wzorem dla „irańskich” systemów średniego zasięgu Raad był rosyjski zestaw przeciwlotniczy Buk-M3. Raad został zaprezentowany w maju 2014 roku przez siły obrony przeciwlotniczej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i to aż w czterech konfiguracjach: Khordad-3, Tabas, Raad-2 i Alam al hoda. Takich konfiguracji może być jeszcze więcej, ponieważ niektóre źródła wymieniają także system Raad-1.

Szczególna uwagę zwraca zestaw Khordad-3, którego najważniejszym elementem jest wyrzutnia, na której zainstalowano trzy irańskie pociski rakietowe Taer-2 o zasięgu 50 km i pułapie 27 km oraz radar z nieruchomą anteną ścianową (co powoduje, że system ten jest najprawdopodobniej sektorowy). Przypuszcza się zresztą, że prezentowana na pokazach stacja radiolokacyjna to propagandowa atrapa, o czym świadczy chociażby to, że zainstalowano ją na niewzmocnionej kabinie kierowców, gdy tymczasem takie rozwiązania wraz z systemem zasilania i chłodzenia ważą kilkaset kilogramów. Według Irańczyków zestaw ten ma mieć również możliwość wykorzystywania innych pocisków, zwiększających jego zasięg daleko ponad 100 km.

 image

Wzorowany na rosyjskim systemie „Buk” irański zestaw Khordad-3z trzema rakietami Taer-2B oraz integralnym radarem. Fot. Omid Vahabzadeh/FARS/CC BY SA 4.0.

Pełne niejasności jest źródło inspiracji irańskich inżynierów w odniesieniu do określanego jako rodzimy - systemu dalekiego zasięgu Bavar-373. Z wyglądu przypomina on bardzo system rosyjski S-300, jednak prototyp Bavar-373 miał być według Irańczyków gotowy już listopadzie 2011 r., a jego oficjalna prezentacja odbyła się w sierpniu 2016 r. Iran nie miał więc teoretycznie możliwość skopiowania wszystkich rosyjskich rozwiązań przekazanych wraz z bateriami S-300PMU1/2. Nie oznacza to jednak, że te rozwiązania nie zostały wykorzystane wcześniej (wraz z pozyskanymi niektórymi, pojedynczymi elementami baterii – np. radarem 30N6) i po dostawach z Rosji, co pozwoliło dokończyć już zaczęte prace. Sfinalizowano je wprowadzeniem do służby pierwszej baterii w 2019 roku, o czym w sierpniu tego samego roku powiadomił osobiście prezydent Iranu Hassan Rouhani.

W Bavar-373 widać zarówno postępy osiągnięte przez Irańczyków jeżeli chodzi o rakiety, jak i zacofanie w przypadku systemów elektronicznych i informatycznych. Ale nawet jeżeli chodzi o rozwijane przez siebie technologie rakietowe, Irańczykom nie udało się np. skopiować rosyjskich rakiet o „zimnym” starcie i ich pociski najprawdopodobniej startują z pionowo ustawionych wyrzutni na „gorąco”, utrudniając zorganizowanie stanowisk ogniowych.

Z przymrużeniem oka należy też patrzeć na parametry systemu Bavar-373 jakimi chwalą się Irańczycy. Według nich, wchodzący w jego skład radiolokacyjny system obserwacji technicznej (z radarem ścianowym Meraj) pozwala na wykrywanie statków powietrznych na odległości większej niż 300 km oraz ich śledzenie od 250 km. Same rakiety przeciwlotnicze Sayyad-4 mają natomiast zasięg 200 km. Irańczycy twierdzą więc, że ich rozwiązanie jest lepsze od amerykańskiego Patriota i porównywalne z S-300.

Ale dezinformacja irańska nie dotyczy wcale tylko parametrów ich uzbrojenia. Chaos wprowadzono również jeżeli chodzi o ilość wykorzystywanych zestawów rakietowych i to nawet tak dużych jak S-300. Do dzisiaj część źródeł uważa, że poza kupionymi w Rosji czterema bateriami S-300PMU1/2 Iran dysponuje czterema innymi bateriami tego systemu starszych wersji pozyskanych około 2010 roku z Białorusi (dwie baterie) i innych źródeł (wśród których wymienia się nawet Chorwację). Trudno się więc dziwić, że wątpi się w wiarygodność danych w odniesieniu do innych, o wiele mniejszych zestawów.

Artyleria przeciwlotnicza: zamiast celności - ilość

Oddzielną dziedziną irańskiego systemu obrony powietrznej jest artyleria przeciwlotnicza. Trudno jest nawet oszacować ilość tego rodzaju uzbrojenia w irańskich siłach zbrojnych, ponieważ utrzymywane jest ono w armii do czasu aż się nie rozleci. Tak naprawdę naprawdę nie wiadomo, co jest rzeczywiście w pełni sprawne, a co służy tylko do propagandowych pokazów dla tłumów.

Irańczycy wykorzystują więc masowo opracowane jeszcze w latach czterdziestych w Związku Radzieckim holowane podwójnie i poczwórnie sprzężone przeciwlotnicze, ciężkie karabiny maszynowe ZPU-2/ZPU-4 kalibru 14,5mm oraz podwójnie sprzężone, holowane armaty ZU-23 kalibru 23 mm (które w Iranie są zresztą produkowane na dużą skalę). Zestawy te są najczęściej pozbawione jakiegokolwiek zautomatyzowanego systemu kierowania ogniem, co rekompensuje się ich ilością (poza wersją Mesbah 1).

image
Poczwórnie sprzężony przeciwlotniczy, ciężki karabin maszynowy ZPU-4 kalibru 14,5mm zdobyty przez Amerykanów w Iraku podczas operacji Desert Storm. Fot. USMC/Wikipedia

Irańczycy stosują również zestawy większego kalibru. Są wśród nich zarówno przestarzałe armaty kalibru: 37 mm (typu 55, bazująca na radzieckiej armacie z czasów II wojny światowej typu M1939), 40 mm (Bofors L/70) oraz 100 mm (na bazie radzieckich armat KS-19, które w Polsce zostały wycofane pod koniec lat pięćdziesiątych) jak i systemy w miarę nowe: kalibru 35 mm (podwójnie sprzężone armaty kalibru 35 mm systemu Skygaurd).

Bezpośrednie zabezpieczenie artyleryjskie wojsk przed atakiem powietrznym zapewnia nieokreślona oficjalnie liczba samobieżnych zestawów gąsienicowych: z dwiema armatami kalibru 57 mm (typu ZSU-57-2) i czterema armatami kalibru 23 mm (typu ZSU-23-4). W obu przypadkach chodzi jednak o zestawy przestarzałe, których nie udało się Irańczykom odpowiednio zmodernizować. Wszystkie te elementy są jednak tak masowo stosowane, że przy jednoczesnym strzelaniu mogą rzeczywiście stanowić zagrożenie – szczególnie dla celów wolnych i niskolecących (śmigłowce).

Dodatkowo Irańczycy starają się cały czas zwiększyć ich skuteczność wprowadzając własne modyfikacje. Praktycznie za każdym razem te zmodernizowane zestawy artyleryjskie są reklamowane już jako dzieło irańskich inżynierów otrzymując własne nazwy. Jest jednak mało prawdopodobne by przewyższały one możliwościami swoje pierwowzory. Irańczycy działają jednak w ten sposób, m.in. chcąc się uchronić przed posądzeniem o naruszenie praw licencyjnych.

Takim nowym zestawem artyleryjskim ma być armata Sa’ir 100 mm. Jej modernizacja polegała jednak ta naprawdę na zastąpieniu zużytych elementów nowymi, co starej konstrukcji nadało prawdopodobnie jedynie nowy wygląd. Samych parametrów związanych z celnością jednak najprawdopodobniej nie udało się wprowadzić, ponieważ Irańczycy przy okazji nie pochwalili się wprowadzeniem nowego rodzaju amunicji precyzyjnej (chociaż była ona już publicznie prezentowana).

„Nowym” systemem ma być np. podwójna sprzężona armata kalibru 35 mm Samavat, która jest w rzeczywistości hybrydą znanej armaty Oerlikon GDF. Przypuszcza się że w tym przypadku Irańczycy spróbowali również skopiować system radiolokacyjnego i optoelektronicznego wskazywania celów z zestawu Skygaurd. Na pewno dużym utrudnieniem w tych pracach był brak dostępu do najnowszych technologii (np. kamer termowizyjnych i procesorów systemowych). Według Irańczyków cały program zakończył się oczywiście sukcesem.

Podobnym przeskokiem generacyjnym miał według irańskich mediów być system Mesbah 1, opracowany dla armat kalibru 23 mm. Jego produkcja ruszyła z wielką oprawą medialną w 2010 roku. Według Irańczyków system ma pozwalać na kierowanie czterema podwójnymi armatami ZU-23-2 i ma być specjalnie przystosowany do zwalczania rakiet manewrujących.

image
System artyleryjski 8x23 mm Mesbah 1 z widoczną za nim „ścianową” anteną radaru kierowania uzbrojeniem. Fot. Vahid Alalei/FARS/CC BY SA 4.0.

Irańczycy odeszli jednak od istniejących na świecie rozwiązań tego rodzaju (np. polskiego systemu „Blenda”) i opracowali coś, co rzeczywiście „nie ma analogów na całym świecie”. O ile bowiem standardowe systemy kierowania ogniem artyleryjskim służą do naprowadzania na cel kilku standardowych, oddzielnie rozstawionych zestawów artyleryjskich (najczęściej czterech), to Irańczycy zamontowali na jednej przyczepie kołowej obracany w dwóch płaszczyznach moduł bojowy z czterema podwójnymi armatami Zu-23-2.

Co więcej zasadniczym źródłem informacji dla tego rodzaju zestawów za granicą jest tylko głowica optoelektroniczna (ze względu na ograniczony zasięg samych armat). Irańczycy jednak zaproponowali kontenerowy wóz kierowania i dowodzenia nie tylko z kamerami, ale również z radarem o antenie ścianowej. To co miało szokować siłą ognia, u specjalistów wzbudza wątpliwości.

Po pierwsze biorąc pod uwagę zasięg armat uważa się radar za kosztowny „zbytek”, który jedyne w czym pomaga, to w wykryciu własnego stanowiska ogniowego przez przeciwnika. Głowica optoelektroniczna jest o tyle lepsza, że działa pasywnie. Montaż na jednym podwoziu czterech armat zwiększył dodatkowo ciężar zestawu i ograniczył ilość zabieranej amunicji. Cały kompleks jak się okazuje ma zresztą mniejszą o połowę szybkostrzelność niż w przypadku czterech oddzielnych armat ZU-23-2.

Dlatego przypuszcza się, że zastosowano takie rozwiązanie, ponieważ Irańczykom nie udało się zsynchronizować działania czterech oddzielnie rozstawionych systemów artyleryjskich. Koszty tego rozwiązania spowodowały, że oficjalnie nic nie wiadomo by Mesbah 1 był produkowany seryjnie i wprowadzany masowo do irańskich sił zbrojnych.

Podobną prowizorką było przeniesienie zestawu dwóch armat kalibru 57 mm z pojazdu gąsienicowego ZSU-57-2 na ciężarówkę 6x6 KrAZ-6322. Skuteczność tego zestawu (nazywanego „Bahman”) w odniesieniu do nowoczesnych samolotów bojowych budzi wątpliwości). Dla irańskiego dowództwa ważniejsze jest jednak to, że uzbrojone w ten sposób ciężarówki doskonale prezentują się w czasie defilad, pokazów propagandowych oraz manewrów.

Przenośne zestawy rakiet przeciwlotniczych klasy MANPADS

Podstawą bezpośredniej obrony przeciwlotniczej irańskich jednostek lądowych są przenośne, przeciwlotnicze zestawy rakietowe. W przypadku tego rodzaju uzbrojenia oparto się przede wszystkim na konstrukcji znanego, rosyjskiego systemu MANPADS 9K38 „Igła”.

Irańczycy skorzystali jednak nie bezpośrednio z rosyjskiego wzoru, ale z jego chińskiego klonu typu QW-1, importowanego z Chin w dużych ilościach. Na jego bazie opracowano własne rozwiązania (a właściwie kopie), do których zalicza się przede wszystkim Misagh-1. Zestaw ten jest eksportowany do krajów arabskich takich jak Syria, Jemen, Irak czy dla Hezbollahu.

image
Irańskie przeciwlotnicze zestawy rakietowe klasy MANPADS Misagh-2. Satyar Emami/FARS/CC BY SA 4.0.

Jego nową wersją jest Misagh-2 o zwiększonym zasięgu do ponad 5 km. W porównaniu do rosyjskich i polskich odpowiedników jest to jednak system o gorszych parametrach, z cięższą rakieta o prawdopodobnie jednozakresowym detektorze i bez dodatkowego wyposażenia (np. bez możliwości zainstalowania systemu „swój-obcy”).

Zmianą generacyjną mają być dopiero MANPADS-y Misagh-3 zaprezentowane w lutym 2017 roku. Mają być one lżejsze i z zupełnie nowym pociskiem. Praktycznie niezmieniony aparat startowy oznacza jednak np., że nadal nie wprowadzono cyfrowego sterowania parametrami rakiety (tak jak np. zrobiono w polskim „Piorunie”).

Irańskie zestawy przenośne są montowane także na pojazdach terenowych (Safir Jeep). Tego typu poczwórne wyrzutnie (oznaczane jako Soheil) nie mają jednak dodatkowych, optoelektronicznych systemów obserwacyjnych, a więc są jedynie ułatwieniem w transporcie i prowadzeniu dłuższych dyżurów.

image
Zamontowana na pojeździe wyrzutnia Soheil czterech przenośnych zestawów rakietowych typu Misagh-2. Fot. Saeed Karimi nejad/FARS/CC BY SA 4.0.

 System obserwacji technicznej

System radarowy wczesnego ostrzegania oraz zintegrowany, zautomatyzowany system dowodzenia to najmniej znane elementy systemu obrony powietrznej Iranu. Nie tylko więc nie wiadomo, co w nim pracuje, jakie są jego parametry, ale nawet: czy on w rzeczywistości w ogóle działa. Ograniczenia Irańczyków w tej dziedzinie widać szczególnie w przypadku radarów obserwacji sytuacji powietrznej.

Po ich wyglądzie widać, że próby modernizacji systemu obserwacji technicznej, szczególnie w odniesieniu do radarów dalekiego zasięgu, się nie udały. Przykładowo nie mając dostępu do najnowszych rozwiązań zakupiono na przełomie XX i XXI wieku sześć chińskich stacji radiolokacyjnych JY-14. Oczywiście były to rzeczywiście radary dalekiego zasięgu i trójwspółrzędne, ale były zbudowane w starej technologii (z dużymi antenami parabolicznymi i ośmioma wiązkami tworzonymi „mechanicznie”). Tymczasem należy przypomnieć, że w tym samym czasie (od 1996 roku) w Polsce był już produkowany seryjnie (w Zakładzie Produkcji Doświadczalnej PIT) trójwspółrzędny radar TRS-12 z płaską anteną ścianową, w którym przeszukiwanie w elewacji odbywa się z wykorzystaniem elektronicznie uformowanych ośmiu wiązek odbiorczych.

Później Irańczycy zaczęli budować anteny ścianowe, ale kiedy na zachodzie zaczęto już produkować anteny aktywne w Iranie dopiero wprowadza się pierwsze wersje radarów z antenowymi ze skanowaniem pasywnym i to starej generacji. Taką stacją ma być np. radar dalekiego zasięgu Qamar-3D z anteną o deklarowanym zasięgu ponad 450 km.

image
Zbudowany dla systemu rakietowego Mersad radar trójwspółrzędny Hafez. Fot. MEHR/Hossein Razaqnejad/CC BY SA 4.0.

Zapowiedzią zmian ma być pokazana oficjalnie po raz pierwszy we wrześniu 2017 r. pierwsza irańska stacja radiolokacyjna z aktywną anteną Hafez o zasięgu 250 km, która według Irańczyków mieć możliwości do śledzenia jednocześnie 100 celów. Radar ten ma być na wyposażeniu zestawów rakietowych Mersad, jednak jak na razie nie wiadomo, by rzeczywiście udało się go wprowadzić do faktycznie działających baterii. Być może to właśnie dlatego w czasie faktycznych strzelań nowych pocisków rakietowych nadal stosowane są „stare” technologicznie, dwuwspółrzędne stacje radiolokacyjne.

image
Odpalenie rakiety Sayyad-2 z wyrzutni systemu średniego zasięgu Talash. Na zdjęciu widać, że strzelanie zabezpieczała jedna z wersji dwuwspółrzędnego radaru PAR – prawdopodobnie zaadoptowanego z systemu Hawk. Fot. Wikipedia/Tasnim news/CC BY 4.0.

Dodatkowo Irańczykom nie udało się opanować technologii azotku galu, a więc muszą się posiłkować zdobywaniem układów mikrofalowych za granicą. Irański przemysł ma więc duże trudności w kontynuowaniu badań i produkcji w potrzebnej skali. Stąd wątpliwości co do operacyjnego wykorzystywania wszystkich radarów prezentowanych na propagandowych pokazach w Iranie: takich jak trójwspółrzędna stacja Khordad opracowana dla systemów rakietowych, podobnego przeznaczenia stacje Thunderbolt R-1 i BC-373. Jak dotąd nie opublikowano bowiem zdjęć tych radarów rozwiniętych na stanowiskach bojowych.

W Iranie tworzone są natomiast prostsze systemy, oparte często o anteny paraboliczne, budowane w dużej ilości wersji i rodzajów. Przypuszcza się, że w irańskim systemie obrony powietrznej może być nawet ponad czterdzieści typów różnych stacji radiolokacyjnych. Pomijając stacje wchodzące w skład zestawów przeciwlotniczych w systemie obrony powietrznej stosowane są tam m.in. dwa typy radarów długofalowych Matla-ul Fajr, radar długofalowy Kaihan VHF (najprawdopodobniej klony rosyjskiej stacji P-18), systemy pasywnego rozpoznania Alim i Fath-2, stacjonarny radar trójwspółrzędny Asr, radar mobilny średniego zasięgu Kavosh, Kashef 2 (z anteną paraboliczną), Arash, itd.

image
Radar Kashef 2. Fot.Wikipedia/Vahid Alpha/CC BY SA 3.0.

Do tych irańskich rozwiązań należy jeszcze doliczyć stacje radiolokacyjne kupione za granicą: z Chin, Rosji, Białorusi i Ukrainy. Są wśród nich m.in. mobilny rosyjski radar Kasta 2E z anteną paraboliczną, białoruski mobilny radar długofalowy „Wostok-E” (uznawany za nowoczesny) oraz prawdopodobnie ukraiński system pasywnego rozpoznania „Kolczuga”. Irańczykom udało się pozyskać także stację długofalową „Niebo SVU VHF”, prawdopodobnie jako element wczesnego wykrywania dla baterii S-300. Prezentowany na jednej z defilad egzemplarze tej stacji nie miał jednak anteny z anteną z elektronicznie kształtowaną wiązką, taką jaką np. opracowała polska PIT Radwar (typu P-18PL) lub posiada białoruska stacja „Wostok-E”.

Zresztą Irańczykom prawdopodobnie nie udało się włączyć swoich mobilnych radarów długofalowych w system wczesnego ostrzegania całego kraju, o czym świadczą nerwowe działania związane z możliwością pojawienia się amerykańskich i izraelskich samolotów stealth. Tymczasem to właśnie tego rodzaju stacje są specjalnie predysponowane do wykrywania statków powietrznych z bardzo małą skuteczną powierzchnia odbicia. Nie znana jest także liczba stacjonarnych posterunków z rodzimymi stacjami długofalowymi, które Irańczycy zaprezentowali po raz pierwszy w 2014 r.

Irańscy dygnitarze chwalili się za to zbudowaniem dwóch radarów pozahoryzontalnych OTH (Over-the-horizon). Pierwszy z nich (Ghadir OTH) o zasięgu 1000 km miał zostać uruchomiony w 2014 roku. Druga taka stacja - Sepehr, o trzykrotnie zwiększonej odległości wykrywania, miała być przekazana użytkownikowi do eksploatacji w 2015 r.

image
Irański radar wczesnego ostrzegania Sepehr o zasięgu 3000 km. Fot. FARS/Twitter/CC 4.0.

O oddaniu kolejnej tego rodzaju stacji (BMEWS) poinformowano z kolei w 2018 r. Daje to podstawy do sądzenia, że irański system wczesnego ostrzegania istnieje, tylko prawdopodobnie nie jest połączony z najniższym szczeblem użytkowników – zestawami rakietowymi. I nie ma tu znaczenia, że Irańczycy chwalą się posiadaniem systemu łączności radioliniowej i troposferycznej specjalnie opracowanej dla przekazywania obrazu sytuacji powietrznej z radarów obserwacyjnych do stanowisk dowodzenia i mobilnych wyrzutni. Jak się okazało 8 stycznia 2020 roku pod Teheranem takie połączenia nie działają, nawet bez przeciwdziałania przeciwnika.

Sposób dowodzenia irańska obroną przeciwlotniczą

Jak widać cały system irańskiej obrony przeciwlotniczej jest zlepkiem systemów rakietowych i radiolokacyjnych wielu typów, wersji i konfiguracji z wymieszanymi typami rakiet, radarów, systemów optoelektronicznych i systemów kierowania. Powoduje to na pewno duże zamieszanie jeżeli chodzi o wsparcie logistyczne, co jest związane z wykorzystywaniem w jednostkach dużej ilości sprzętu o ograniczonych możliwościach technicznych. Bardzo trudny jest również proces szkolenia operatorów, który przy takiej różnorodności sprzętu musi się odbywać nie na symulatorach (bo ich zbudowanie w takiej ilości jest niemożliwe) ale na zestawach bojowych w jednostkach (co wpływa na ich szybkie zużywanie).

Nie ma przy tym możliwości dowolnego zastępowania lub uzupełniania załóg, ponieważ praktycznie każdy zestaw rakietowy (poza kupionymi niedawno w Rosji wyrzutniami „Tor” i S-300) różni się konfiguracją, sposobem działania i obsługą. Utrudniony jest też proces dostaw części zamiennych oraz codzienna obsługa. Problemy ma również przemysł, który nie skupia się na tańszej produkcji seryjnej jakiegoś zestawu, ale cały czas realizuje kosztowną budowę coraz to nowych wzorów uzbrojenia. Politycy i generałowie mają więc możliwość chwalenia się nowościami, ale armia wydaje w ten sposób więcej środków na modernizację.

Najtrudniejsze do ocenienia są irańskie systemy dowodzenia obroną powietrzną i przeciwlotniczą. Wiadomo na pewno, że Iran prowadził intensywne prace w tej dziedzinie, jednak prawdopodobnie nie oparto się przy tym jedynie na strukturze hierarchicznej, ale przede wszystkim na autonomicznym działaniu jednostek rakietowych. Dodatkowym utrudnieniem w organizowaniu jednolitego systemu obrony przeciwlotniczej jest rozdzielanie systemów rakietowych pomiędzy działające często bez synchronizacji irańskie siły powietrzne i Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Zestrzelenie irańskiego samolotu pasażerskiego pokazało, że podzielono między te dwie struktury wojskowe nawet tak nowoczesne systemy uzbrojenia jak „Tor-M1”.

image
Mobilne zestawy rakietowe „Tor-M1” są zarówno na wyposażeniu irańskich sił zbrojnych jak i Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Fot. mil.ru

Z jednej strony utrudnia to rozbicie w jednym nalocie zintegrowanego systemu obrony powietrznej (ponieważ faktycznie on nie działa). Z drugiej strony utrudnia to kontrolę całego systemu i zbieranie danych ze wszystkich, dostępnych źródeł informacji. Irańczycy godzą się więc na działanie autonomiczne poszczególnych jednostek przeciwlotniczych, nawet jeżeli związane jest to z mniejszą świadomością sytuacyjną. Negatywnym efektem takiej organizacji działania, jest również ograniczenie czasu reakcji dla poszczególnych systemów przeciwlotniczych, ponieważ nie otrzymują one informacji od radarowego systemu wczesnego ostrzegania, a jedynie z własnych, integralnych systemów radiolokacyjnych. Tak prawdopodobnie działają kupione od Rosji baterie S-300, ale również nowe baterie irańskiej produkcji Bavar-373.

Według Irańczyków ma ona być wyposażona we własny system dowodzenia i kontroli Fakour, zdolny do samodzielnego gromadzenia informacji z pasywnych i aktywnych systemów radiolokacyjnych oraz tworzenia na ich podstawie lokalnego obrazu sytuacji powietrznej. W rzeczywistości nikt nie wie, czy Irańczycy rzeczywiście zdołali stworzyć odpowiedni system dowodzenia i kontroli. Nie wiadomo też w jaki sposób jest on połączony z wyższymi szczeblami kierowania i dowodzenia.

Efektem takiego działania było m.in. zestrzelenie ukraińskiego samolotu pasażerskiego w okolicach Teheranu 8 stycznia 2020 r. Być może dochodzenie w tej sprawie będzie okazją do ujawnienia sposobu, w jaki powinien przebiegać proces kierowania obroną przeciwlotnicza Iranu oraz prawdy jak to się rzeczywiście odbywa.

Jak na razie wiadomo, że irańskie zestawy rakietowe są skuteczne przeciwko dużym, wolnolecącym i niemanewrującym statkom powietrznym. Zestrzelenie w czerwcu 2019 r. nad Zatoką Perską amerykańskiego drona RQ-4N nie jest w tym przypadku jakąkolwiek wskazówką. O wiele większe zaniepokojenie powinien natomiast wzbudzić przypadek przejecie w 2011 roku przez Iran amerykańskiego bezzałogowca RQ-170 Sentinel wykonanego w technice stealth. Według USA uległ on awarii, ale istnieje możliwość że za jego przejęciem stoją irańskie systemy walki radioelektronicznej.

O tej dziedzinie w Iranie nie mówi się praktycznie wcale. Dodatkowo zawsze trzeba uwzględniać, że irański system opiera się najczęściej na systemach mobilnych i wprowadzonych w dużej ilości. W normalnych warunkach, przy zachowaniu ciągłej łączności niewątpliwie wpływa to na zwiększenie żywotności. Jednak już wojna w Iraku wykazała, że realizowana obecnie w Iranie obrona ilością i autonomicznością może być wysoko nieskuteczna. Pamiętać należy, ze podobnie zbudowany syryjski system obrony przeciwlotniczej, dodatkowo wspomagany silnie przez Rosjan był bez większych problemów forsowany przez izraelskie samoloty bojowe.

Reklama
KomentarzeLiczba komentarzy: 155
Reklama
Rambo
czwartek, 28 maja 2020, 19:14

Przecież to już było parę miesięcy temu... Pomysły się skończyły czy co?

KNP
poniedziałek, 16 marca 2020, 12:54

NIE można napisac normalnie po polsku ? Żenujaca i irytujaca staje sie juz ta durna maniera fonetycznego zangielszczania slów, które normalnie i bez problemu można napisac po polsku.

Niuniu
wtorek, 21 stycznia 2020, 12:59

Z jednej strony ciekawy artykuł z drugiej trochę pozbawiony sensu bo jak sam autor pisze o współczesnym irańskim systemie opl i jego podzespołach tak na prawdę nie wiemy nic pewnego. Wiedza z lat 70-tych czy wojny z Irakiem ma znaczenie historyczne. Trochę danych może dostarczać przebieg konfliktu w Yemenie. Powstańcy hutii odnoszą zdumiewająco wiele sukcesów w walce z lotnictwem Arabii Saudyjskiej i Emiratów Arabskich. Ale akurat ten zakres działań nie został w artykule omówiony. Doświadczenia Arabii Saudyjskiej w obronie powietrznej przed sporadycznymi atakami yemeńczyków i płynące z nich wnioski są natomiast dla Iranu wyjątkowo negatywne. Saudyjska obrona powietrzna niewątpliwie nowoczesna i świetnie wyposażona słabo lub wcale nie radzi sobie z prymitywnymi środkami ataku powietrznego Yemeńczyków. Tym bardziej Iran nie sprosta kompleksowemu atakowi Amerykanów czy Izraelczyków. jest to oczywiste. Ale żaden atak na Iran nie pozbawi go możliwości skutecznej i bolesnej dla agresora odpowiedzi. I to jest najważniejsze w zakresie obrony tego Państwa. jeśli Izrael nie obawiał by się irańskiego odwet już dawno zbombardował by jakieś cele na terytorium tego kraju. Tak samo USA - Trump nie eskaluje konfliktu nie dla tego, że kocha pokój tylko dla tego, że skutki bezpośredniego ataku na terytorium Iranu grożą zniszczeniem amerykańskich instalacji wojskowych w krajach Zatoki Perskiej i Afganistanie. Zagrożona jest również flota USA z zespołami lotniskowców.

KNP
poniedziałek, 16 marca 2020, 12:46

Jemeńczyków.

SCORPION
niedziela, 19 stycznia 2020, 19:27

Irańska obrona przeciwlotnicza ma się dobrze Izrael atakuje Irak, Syrię , Liban , Palestynę ale Iranu nie tyka może boi się rakiet przeciwlotniczych a może rakiet ziemia -ziemia których Iran ma tysiące ?

MI6
środa, 22 stycznia 2020, 15:21

czytasz to co piszesz? sensu brak...faktycznie Izrael boi się zmasowanego ataku irańskiego ale to wcale nie oznacza, że Izrael nie przełamie opl Iranu, tak samo jak wcale to nie oznacza, że opl Izraela da/nie da rady obronić kraju przed atakiem irańskim, może Izrael nie ma ochoty sprawdzać swojej opl na irańskich rakietach? przy zmasowanym ataku żadna opl nie da 100% ochrony, któraś rakieta jednak trafi i będą ofiary

Grzegorz Brzęczyszczykiewicz
poniedziałek, 20 stycznia 2020, 00:00

Iran ma dużą glebie strategiczną terytorium i jest dość daleko od Izraela, a jak wiadomo Izrael ma tylko myśliwce a te maja nie duży zasięg i bez latających cystern nic nie zdziałają, wiec im może skoczyć na pędzel.

Marek L.
środa, 5 lutego 2020, 03:51

F35I doleci bez problemu, tam i z powrotem, i na tę całą irańską "głębokość" TEŻ, bez żadnej latającej cysterny. A IAF ma ich JUŻ w tej chwili 20 sztuk, a w niezbyt dalekiej przyszłości to będzie ich miał maksymalnie 75 sztuk. A oprócz tego to IAF posiada obecnie 9 latających cystern, starych, bo starych, ale one SĄ, produkcji IAI, bazowanych na B-707. A więc, Grzesiu, ty to chyba sam sobie na ten twój własny "pędzel" możesz tutaj wskoczyć ....... ;-))) Zapominasz ty TEŻ tutaj najwyraźniej o izraelskich ciężkich pociskach balistycznych średniego zasięgu, czyli o IAI Jerycho-2 (max. zasięg 1.900 km), oraz o ich ciężkich strategicznych pociskach balistycznych dalekiego zasięgu IAI Jerycho-3 (max. zasięg 7.500 km), oba z głowicami o wadze 1 tony, jak również o ich pociskach sterowanych Rafael'a PopEye-Turbo, o maksymalnym zasięgu 2.000 km, i o głowicy 400 kg, odpalanych z ich łodzi podwodnych klasy "Delfin", obecnie ich 5, a już za małą chwilkę, to ich 6 (a w tym, 3 nowsze z nich, to z napędem niezależnym)....

Agent_Bolek
poniedziałek, 10 sierpnia 2020, 12:14

Doszedłem do "łodzi podwodnych"

Kapustin
sobota, 18 stycznia 2020, 21:55

Teraz wiedzą na,co wydać kolejne 8mld usd z tych uwolnionych funduszy Na siecio centrycznosc opl Rosja chętnie im to sprzeda wraz z S400

Arcetron
czwartek, 16 stycznia 2020, 13:39

Amerykanie są słabi, niby mają możliwości bojowe i mogą pokonać obronę przeciwlotniczą Iranu - Amerykański Dron zestrzelony , brak ofiar w ludziach - Baza Amerykańska została zaatakowana tak precyzyjnie że nikt z ludzi nie zginoł Co tu więcej dodać, niedługo Amerykańskie wojska będą chodzić na wysokości Lamperii bo ich uzbrojenie jest przesadnie zachwalane i przestarzałe, przykład: W Polsce są amerykańskie Patrioty a Rosja posiada rakiety Hipersoniczne, pytanie który pocisk Patriot jest wstanie dogonić tak szybką rakietę i ją zestrzelić ? Słabo . . .

MI6
środa, 22 stycznia 2020, 15:17

Jeśli rakieta (rosyjska) nadlatuje a my wystrzelimy nasz pocisk na jej spotkanie to chyba patriot nie musi gonić tej hipersonicznej supernowości? wystarczy że się z nią zderzy lub wybuchnie przed nią na jej torze lotu-wiedza z fizyki z podstawówki....

Grzegorz Brzęczyszczykiewicz
poniedziałek, 20 stycznia 2020, 00:05

Rakiety hipersoniczne bua ha ha !!

Yugol
czwartek, 16 stycznia 2020, 06:24

To czego Amerykanie mogą lub nie okaże się dopiero jeśli nadlecą nad Iran. Teoria teorią a praktyka praktyką!

erwer
czwartek, 16 stycznia 2020, 00:31

Powierzchnia Iranu / Powierzchnia Ukrainy ~ 2,6 ; Powierzchnia Ukrainy/ Powierzchnia Bialorusi ~2,9 ; Powierzchnia Bialorusi/Powierzchnia Litwy ~3,18 ; Powierzchnia Litwy/ Powierzchnia obwodu Kaliningradzkiego ~ 4,33 .

michalspajder
środa, 15 stycznia 2020, 21:45

W jednym z artykulow o zestrzeleniu ukrainskiego “pasazera” pan komandor napisal,iz Iran musi miec zintegrowany system dowodzenia opl.Teraz pan komandor pisze,ze jednak nie,ze decyzje sa podejmowane autonomicznie,bez centralnej koordynacji.I akurat w ten scenariusz wierze,poniewaz kraj objety sankcjami przez wiekszosc swego istnienia cudow tu nie zdziala.A do tego podejrzewam,ze z wyszkoleniem bywa roznie,szczegolnie,ze poszczegolne glowne formacje jak regularne sily zbrojne i elitarna Gwardia Straznikow Rewolucji maja klopot ze zorganizowaniem kooperacji.I dlatego ci biedni ludzie zgineli...

Ufimcev
środa, 15 stycznia 2020, 20:52

Super OPK. Tylko jakoś nie mogła dostrzec F22, które zrobiło im numer rodem z filmu Top Gun

No skąd
niedziela, 19 stycznia 2020, 14:22

F22, gdzie?

Andrzej
środa, 15 stycznia 2020, 10:51

Dobra analiza,widać w porównaniu z OP Iranu nasza OP jest w stanie agonalnym.

say69mat
środa, 15 stycznia 2020, 10:38

Jeżeli - w warunkach naszego kraju - na przestrzeni minionych 30 lat. Jedynym osiągnięciami w sferze budowania systemów opl jest modyfikacja armatek zaprojektowanych w ZSRR - ZU23 mm - do standardu Jodek, Hibernyt, Pilica oraz modyfikacja Strzały II do standardu Grom. To patrząc na osiągnięcia Iranu w kwestii budowy systemów opl, w oparciu o modernizację istniejących oraz w efekcie kooperacji z Chinami. Można sobie zadać bardzo proste pytanie, co jest nie tak, w przypadku naszego kraju, że dysponując zapleczem intelektualnym i technologicznym sojuszu północnoatlantyckiego nie potrafimy zmodernizować naszego przemysłu??? Tak aby był w stanie zaprojektować i wyprodukować system opl gwarantujący bezpieczeństwo naszej ojczyzny i zarazem wschodniej granicy sojuszu. Co jest nie tak, że nasi decydenci nie są w stanie wyartykułować naszychj potrzeb na polityczny,m forum NATO???

Pawel
środa, 18 marca 2020, 12:51

Nasi decydenci sa prowadzeni za raczke przez lobystow zachodnich firm. Do tego zeby miec wlasny przemysl trzeba ludzi o twardym kregoslupie a nie pacynki.Jestesmy drenowani przez zachod finansowo(4,5mld za F35, 5 mld Patrioty) w zamian za obietnice obrony.Za komuny jak kupywalismy sprzet to chociaz w zamian za wyngiel. I to przynajmiej generowalo miejsca pracy....

ppp
sobota, 22 lutego 2020, 08:56

Grom to raczej oparcie się na zdobytej przez wywiad dokumentacji rosyjskiej Igły .

maciek
czwartek, 16 stycznia 2020, 10:19

Taki jest porządek ustalony pomiędzy mocarstwami pod koniec lat 80, że tutaj ma być strefa zdemilitaryzowana bez ciężkiego przemysłu. No to jest. Musimy dorobić się propolskiej elity która będzie próbowała to zmienić. Jeśli to się nie stanie to zgnijemy jako naród proste. Nic nie nic wiecznego ani za darmo, państwowości również to dotyczy.

Tor
środa, 15 stycznia 2020, 21:14

Bo Polska ma być terenem rozbrojonym. Nie wiem czy USA tak się dogadali z ruskimi czy co ale na to wygląda. Zamiast pomagać nam ze uzbrojeniem to uwalaja nas cały czas i sprzęt po droższej cenie niż normalnie sprzedają. A ponoć jesteśmy tacy ważni dla nich.

Agent_Bolek
poniedziałek, 10 sierpnia 2020, 12:17

W samo sedno. Przykładem niech będzie to, że mamy licencje na żydowskiego Spike. Ale kupujemy defiladowe ilości amerykańskich Jawelinów.

chateaux
poniedziałek, 24 lutego 2020, 04:06

Zmyslasz

yaro
środa, 15 stycznia 2020, 17:25

jak to co jest nie tak, to zauważ, że przez naszych decydentów Europa nie chce z nami kooperować, nie dostaliśmy zaproszenia do projektu czołgu nowej generacji, nasze linie lotnicze nie z uporem maniaka kupują gorsze Boeingi zamiast Aibusa, jest jakieś lobby która myśli, że Ameryka da nam technologię i uzbrojenie a to jest jedna wielka bzdura. To nasi decydenci nie chcą mieć poprawnych układów w Europie ....

Asd
czwartek, 16 stycznia 2020, 07:07

Yaro potwierdzasz tezę pewnego opracowania które postawiło teze, że 60% rodaków jest analfabetami wtórnymi.

t-w
czwartek, 16 stycznia 2020, 09:57

Asd właśnie się znalazłeś w tym gronie ... kolejny przykład braku myślenia nad tym co się pisze ...

C
czwartek, 16 stycznia 2020, 01:46

Łuki i strzały zrobimy sami,trochę cisa rośnie,na resztę nie liczę,co US pokazała jak 20 szt rakiet wylądowało na miejscu...

Grzyb
środa, 15 stycznia 2020, 23:30

Człowieku nawet jakby nasi decydenci szli od drzwi do drzwi salonów europejskich z tubą wazeliny w ręce, to kto Ci zagwarantuje, że zachodnie mocarstwa będą nas przyjmować jako kooperantów a nie klientów? Mało wiesz o polityce. Pozycje trzeba sobie zbudować. Jak dane państwo jest silne gospodarczo i ma potencjał, to ofert współpracy nie zabraknie. A to czy ktoś nas lubi czy nie, nie ma znaczenia. Przede wszystkim liczą się pieniądze i potencjał.

say69mat
czwartek, 16 stycznia 2020, 10:56

Transparentność i przewidywalność elit politycznych. Zobacz na przykład Turcji - sukces gospodarczy - si;lny przemysł - i szlaban amerykanów na sprzedaż linii produkcyjnej śmigłowców AH1Z oraz ban na zakup systemu Patriot.

Marek
czwartek, 16 stycznia 2020, 10:39

Liczy się wspólnota interesów. Czy Polska, kraj europejski, posiada taką wspólnotę z innymi krajami europejskimi? Oczywiście, że tak. Tylko, że tzw. dobra zmiana uznała, że można olać kraje europejskie, kontestować wspólnotę europejską bo USA istnieje po to aby nas bronić. Jak na tym wychodzimy to chyba zauważyłeś.

Pawel
środa, 18 marca 2020, 13:34

I myslisz ze wyjdziemy lepiej na wspolpracy z Niemcem czy tez z Rosjanami? To juz nie czasy komuny. Jesli caly budzet obronny tj 40mld poszlo by w Polski przemysl to w ciagu kilku lat moglibysmy zostac pionierami w technice rakietowej i Patriot to bylby pikus.Mamy chlopakow bawiacych sie rakietami w Gdyni(developement), WB electronics i radwar systemy naprowadzania.Niestety trzymani za jaja jestesmy za lobby zachodnie bo...80% przemyslu ciezkiego jest w rekach zachodu i po prostu juz nie jestesmy niepodleglym krajem...

yaro
środa, 15 stycznia 2020, 09:43

Dodatkowo autor jakoś nie wyjaśnia nam tutaj jakim cudem Irańska OPL która w tym tekście przedstawiana jest jako słaba technologicznie wykryła drona Stealth który z racji swoich gabarytów powinien byś praktycznie niewidoczny dla radarów .... może faktycznie Rosjanie mają rację mówiąc, że Stealth wcale nie jest taki Stealth.

Grzegorz Brzęczyszczykiewicz
środa, 15 stycznia 2020, 19:01

Stealth to przede wszystkim produkt marketingowy, 30lat temu kiedy radary były analogowe stealth działało znakomicie bo po prostu radar na ekranie nie wyświetlał obiektów z tak małym RCS, ale nie teraz, już od dość dawna komputerowa obróbka danych uzyskanych z radaru pozwala wykryć coś co ma RCS małego ptaka tylko ze ten "ptak" leci z prędkością Mach co jest dość dziwne.

yaro
czwartek, 16 stycznia 2020, 00:19

wszystko się zgadza, ale wg. MD Iran nie ma takiej technologii bo to zlepek różnych technik, mam nadzieję, że artykuł przeczytałeś i wnioski też wyciągasz. Moim zdaniem to 'zapóźnienie' Iranu w OPL to lekka ściema, może nie jest idealnie ale Iran w tej dziedzinie odwalił kawał dobrej roboty inżynieryjnej i niedocenienie tego to zwykła głupota.

Pawel
środa, 18 marca 2020, 13:35

Dopoki inwestuja we wlasny przemysl i niezaleznosc inzynieryjna, doputy sa zagrozeniem dla zachodu. Zachodni kapital to feudalna struktura wyzyskujaca najslabszych....

kaszub2
wtorek, 14 stycznia 2020, 23:16

To co pokazujemy w kwestii irańskich możliwości opl to stare , nieaktualne dane. Lipa. Zawsze na polu walki broń, jakkolwiek byłaby lipnie zaawansowana, będzie niebezpieczna! To taki wojenny paradoks. I co?!

bania Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:32

"... wstępnie dogadano się na temat przekazania Iranowi systemu „ziemia-powietrze” dalekiego zasięgu S-300. Plany w odniesieniu do tego systemu ujawniono dopiero w 2008 roku, jednak Rosjanie pod naciskiem opinii międzynarodowej ostatecznie zerwali umowę z władzami w Teheranie w 2010 r. powołując się na Rezolucję nr 1929 Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (zakazującej przekazywanie Iranowi nowoczesnej broni, w tym systemów rakietowych)...". Szanowny autorze, ani Rosja nie przejęła się zadnym "naciskiem opinii międzynarodowej" bo rezolucja RB ONZ nie zakazywała sprzedaży do Iranu broni defensywnej-choćby najbardziej nowoczesnej. Rosja nie sprzedała wówczas Iranowi systemów S-300 zamówionych (i nawet za zaliczkowanych) z uwagi na fakt zaistniałej wówczas "nagłej odwilży" w stosunkach Rosja-USA, która jednak tak jak się szybko zaczęła, tak szybko się skończyła.

Miszczu
środa, 15 stycznia 2020, 14:05

I otrzymaniu zamian za "niesprzedanie" technologi BSL z Izraela.

pragmatyk
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:16

Z tego względu ,ze Iran znajduję się w strefie ciągłych wojen ,oraz zagrożenia Izraelskiego musi mieć rozbudowaną OPL ,a ukształtowanie kraju i warunki klimatyczne nie ułatwiają stworzenia ciągłej osłony rlok. Przestrzeni powietrznej.Nikomu z sąsiednich krajów nie zależy na silnym wojskowo sąsiedzie ,szczególnie gdy utworzono tam państwo islamskie. Stąd chaos w budowie obrony warstwowej i wykorzystanie starych i nowych systemów . Prawdopodobnie nowe zestawy dostają Strażnicy korpusu Rewolucji ,a starsze obslugują wojska obrony powietrznej, oraz wojska lądowe . Ciągłe nakładanie sankcji powoduje , że muszą wytwarzać swoje własne uzbrojenie ,a więc także stacje rlok. wczesnego wykrywania. Jak widać nie kasują starych technologicznie urządzeń ,tylko je modyfikują ze względu na swoje możliwości technologiczne ,oraz niską jakość swojej własnej produkcji i jej małą ilość w stosunku do potrzeb. Być może starsze zestawy rakietowe tworzą zintegrowaną sieć osłony powietrznej potężnego terytorium Iranu ,ale nowsze zestawy ,zwłaszcza te kupowane niedawno w Rosji nie pasują do wczesniej stworzonych sieci wykrywania i kierowania ogniem obrony lot. Samobieżne zestawy Tor nie są przystosowane do włączenia ich do sieci centralnego wskazywania celów a z załozenia miały służyć do osłony wojsk. Jak widać wykorzystanie ich do osłony obiektów było nieprzemyslane i pogłębiło chaos dualnego dowodzenia w Irańskich siłach zbrojnych

yaro
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:14

No cóż jak widać ktoś nie odrobił lekcji domowej. Otóż gdyby Sentinel uległ awarii to by się normalnie rozbił i by był w szczątkach, a ten Sentinel miał jedynie uszkodzone podwozie, nie będę tłumaczył dlaczego bo zmieszczę opis całej operacji jaką wykonał Iran by go przechwycić w całości a tekst wyjaśnia uszkodzenie podwozia. Więc cytujemy: " Irańczycy nie wpadli na atak z dnia na dzień. Okazuje się, że skrupulatnie analizowali szczątki poprzednio przejętych/strąconych dron’ów. Na ich podstawie ustalili odpowiednie częstotliwości wykorzystywane do komunikacji dron-baza i nauczyli się je zagłuszać. Zauważyli też, że kiedy komunikacja dron-baza jest zagłuszana, dron przełącza się w tryb autopilota i próbuje powrócić do bazy, którą stara się zlokalizować na podstawie odczytów z GPS-a. I teraz punkt kluczowy: GPS-a można zespoofować. Irańczycy po zagłuszeniu kanału komunikacji, zespoofowali sygnał z satelit GPS i wysłali tym samym dron’owi informację, iż znajduje się on w Afganistanie (okolice oryginalnej bazy). Dron, odebrawszy fałszywe koordynaty, zdezorientowany wylądował nie tam, gdzie powinien. Warto jest zauważyć, że korzystając ze spoofowania GPS, Irańczycy w cale nie musieli przełamywać szyfrowania kanału komunikacyjnego. Jak podaje CSMonitor, opierając się na doniesieniach anonimowego irańskiego inżyniera, kryptoanaliza nie była potrzebna, ale atak nie był też trywialny — oprócz samego spoofingu koordynatów GPS należało również wybrać miejsce do lądowania na takiej samej wysokości jak oryginalna baza drone’a. ---- GPS spoofing to nie nowość… ---- Co ciekawe, w październiku na jednej z konferencji poświęconych bezpieczeństwu pojawił się wykład jak za pomocą zagłuszania i spoofingu GPS przejmować kontrolę nad dronami… W sieci można też znaleźć publikacje, pokazujące, że Amerykanie wiedzą jak walczyć z GPS spoofingiem od 2003r… P.S. Natomiast najśmieszniejesze w całym tym wydarzeniu jest to, że Barack Obama w swoim oświadczeniu domagał się zwrotu dronea…" -- koniec cytatu. Czyli już wiemy dlaczego ten Sentinel był pokazywany z osłoniętym podwoziem. Jako internauci pokazujemy, że wszystkie potrzebne informacje są w sieci dostępne i można je odnaleźć, dlatego też sugerujemy mniej propagandy w więcej rzeczowości wszak mamy do czynienia z komandorem nie nie z sierżantem. Dodajmy jeszcze, że wiele źródeł wskazuje, że dużą rolę w przechwyceniu tego drona odegrał rosyjski system Krasuha ale nie sa to informacje potwierdzone.

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:32

Yaro, generalnie do tej wpadki z RQ-170 to Amerykanie nei szyfrowali łacznosci z dronami co jak widac sie na nich zemsciło. Tyle e błyskawicznie odrobili lekcje i juz to sie nei powtórzyło. Aha system Krasuha akurat do tego się nei nadaje, polecam zapoznać sie z tym do czego powstał:)

yaro
środa, 15 stycznia 2020, 17:30

Davien czy Ty czytasz co mówi ten inżynier z Iranu ? czy nawet nie chciało Ci się zajrzeć do tekstu ..? 1. Amerykanie szyfrowali transmisję nawet nie pisz inaczej bo wyjdziesz na palanta. 2. Łamanie szyfrowania nie było potrzebne pisze w tekście jak WÓŁ i jest to jasno wyjaśnione. 3. Cała sprawa rozbiła się o spoofing gdzie Iran pokonał inżynierów z USA. 4. Kolejne podejście drona USA do Iranu znów skończyło się jego klęską czyli zestrzeleniem. ---- Czytaj wzrokiem a nie uchem .....

Davien
czwartek, 16 stycznia 2020, 22:37

Yaro, ale naprawde jakos bardziej wiarygodny jest Pemtagon or Iranu i jego inzynierów:) No ale wierz sobie w bajki, a żaden inny dron USA nie został jakos przejety przez Iran:) Ech, a podobno myslenei nie boli ale pan panie yaro jest dowodem na wyjątek od tej reguły:)

df
wtorek, 14 stycznia 2020, 19:51

Dobry artykuł stanowiący solidny zaczyn do dalszej analizy, gdyby Autor trochę podrążył jeszcze to doszedłby do wniosku na podstawie zdjęć że np radary zestawów Khordad3 będące efektem inżynierii odwrotnej Buk2M są już w wersji aktywnej ale opartej na modułach GaAs (sprowadzanych prawdopodobnie z Chin lub Rosji). Tak samo radar systemu Bavar 323 ma już aktywną ścianę antenową. Są też wersje irańskiego Buka w wersji TEL bez radaru za to z sensorami EO. I tak w baterii jest 1 radar wstępnego wykrywania celu min. 2x TELAR i 2 lub więcej TEL wszystko spięte systemem kierowania ogniem. Jeśli TEL może odpalać rakiety w oparciu o dane z własnych sensorów EO a przy tym zasięgu system nie jest już komendowy to oznacza że odpowiednik 9M117 jest także w wersji z radarem aktywnym. Irańczycy zapewne przy pomocy Chin zrobili gigantyczny postęp tego nie da się ukryć. Khordad to zdolność antybalistyczna na poziomie PAC2 GEM lub lepszym.

LOARE DOKOŃCZYĆ W OPARCIU O 35 MM PRODUKOWANE NA LICENCJI LUFY ZINTEGROWANE Z PIORUNEM -2
wtorek, 14 stycznia 2020, 19:40

Loarę dokończyć jako system obrony bezpośredniej wojsk na podwoziu np Kraba usadowić 2 razy 35 mm produkowane na licencji lufy zintegrowane z Piorunem-2/pk-6 ------------ narew produkować w kraju całościowo po transferze technologi po zakupie licencji na efektor typu CAMM-ER

Jerzy
wtorek, 14 stycznia 2020, 19:26

Jak by nie było, wielki szacunek dla Irańczyków, że pomimo sankcji nie tylko są w stanie utrzymać w sprawności stary sprzęt, ale też produkować własny. A wszystkim, którzy się z nich śmieją warto zwrócić uwagę, że w czasie gdy irańskie rakiety są w stanie przelecieć 300 km i trafić w cel, naszym osiągnięciem jest uzyskanie zdolności do elaboracji niekierowanych bomb mk 82.

...
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:34

jakos po ostatnich tekstach nie ufam artykulop pana komandra. Ten jeszcze ok ale inne to propagandowe zbytnio

yaro
środa, 15 stycznia 2020, 09:38

100%

Wojciech
środa, 15 stycznia 2020, 01:59

Ten też jest bardzo propagandowy. Pro-izraelski. Bezpodstawne przypisywanie na każdym kroku odpowiedzialności za strącenie ukraińskiego samolotu niewydolności irańskiej opl co nie jest prawdą. Irańska opl zrobiła co do niej należało, natomiast odpowiedzialność spoczywa na tych, którzy posłużyli się tym samolotem żeby sprowokować Irańczyków do jego zestrzelenia. Samolot rejsu 752 po minucie lotu zmienił kurs i ze standardowego korytarza powietrznego skierował się na północ wprost w kierunku irańskiej jednostki opl, która znajdowała się w odległości 20 km. Nie mieli wyboru. Ja też bym podjął taką decyzję.

spoko
czwartek, 16 stycznia 2020, 20:47

Wojciech Przestancie sie osmieszac z tymi zmianami kursu to juz nudne i bylo przerabiane z MH17 Czy naprawde prowadzcy sa tacy tepi ze nie moga wymyslec czegos nowego? Czy moze chodzi zeby klamstwa powtarzac non stop i co do niektorych pozytecznych stanie sie to prawda

eter
środa, 15 stycznia 2020, 18:44

Twoi koledzy z rosji też strzelają do pasażerskich samolotów więc wiemy czego się po was spodziewać. Jesteś szaleńcem skoro twierdzisz że z zimną krwią strącisz pasażerski samolot na rozkaz swojego wodza putlera albo innego ajatollaha. Nawet gdyby ten samolot latał w kółko to nic nie uprawnia cię do zabijania z zimną krwią setek ludzi. Irańczycy zestrzelili samolot pasażerski nad własnym terytorium, nad którym nie zamknęli przestrzeni powietrznej i nie uziemili lotnictwa cywilnego.

ppp
sobota, 22 lutego 2020, 09:16

Amerykanie też i to gdy sami naruszyli cudze terytorium . Najgorsze jest to , że za strącenie cywilnego samolotu rozdają publicznie jeszcze ordery i gratulacje . Słowa o barbarzyństwie i zimnej krwi lepiej przemilczać w obliczu takich faktów .Prawie wszystkie zestrzelenia to jednak efekt pomyłki związany z zaostrzeniem sytuacji i konfliktami zbrojnymi .lub naruszeniem i zagrożeniem zakazanej strefy lotów nad obszarem strategicznie ważnym . Co niektórzy pamiętają jeszcze informacje o rozkazach dla obrony OPL USA o zestrzeliwaniu samolotów pasażerskich w czasie ataku WTC . To była trudna decyzja ale chyba też i konieczna w celu obrony społeczeństwa i kraju . Gdyby doszło do takich zdarzeń czy ktoś miałby prawo zarzucać władzom USA barbarzyństwo . Osobiście myślę , że nie śmiałbym wypowiadać się w takim tonie .

Asd
czwartek, 16 stycznia 2020, 07:11

Tylko, że czasy są jakie są i biorąc pod uwagę okoliczności i stan ciągłego zagrożenia usraelskim atakiem to każdy rozsądny na miejscu załogi która dokonała stracenia postąpiłby tak samo.

Wojciech
czwartek, 16 stycznia 2020, 05:58

Każdy żołnierz w sytuacji maksymalnego pogotowia wykona rozkaz zestrzelenia obiektu który NIE MIAŁ PRAWA BYĆ TAM GDZIE SIĘ ZNALAZŁ ten samolot. Tam jest wojna a to czy tym samolotem leciało 200 osób czy sam pilot nie ma na wojnie żadnego znaczenia. Ten samolot to była pułapka na Irańczyków. I ta pułapka zadziałała.

tak pytam
środa, 15 stycznia 2020, 23:10

Może wypowiesz się na temat zestrzelenia przez Amerykanów w 1988 roku irańskiego samolotu pasażerskiego z 290 osobami na pokładzie? Czy wiesz, jak w USA oceniono działania dowódcy i załogi krążownika rakietowego, sprawców tej tragedii?

Rhotax
sobota, 18 stycznia 2020, 06:36

Negatywnie oceniono i nagrodzono za misje jaką wykonali --a nie za zestrzelenie .

LLd
wtorek, 14 stycznia 2020, 23:40

100%

hym108
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:33

To byl taki uklad polaczony - sankcje onz + umowa atomowa z 5 krajami. W ten sposb Iran mial pozastac bezbronny, a jednoczesnie pokojowy. teraz sie okazlo ze sankcje dalej dzilaja, a USa wyszlo z ukladu atomwego w pratyce zmuszajac innych do wyjscia. Irancycy zostali calkowcie na lodzie. jakas z tego nauka plynie

say69mat
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:21

Podobieństwo efektorów opl w Iranie i w Polsce ... poraża. Podobieństwo w kulturze technicznej służącej konstrukcji systemów opl w Polsce, biorąc za punkt odniesienia sojusze polityczne i wojskowe ... przeraża.

w.
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:08

może by tak opisać obronę powietrzną USA?

wariscoming
wtorek, 14 stycznia 2020, 20:38

Jednym słowem podsumowania opl USA - tragedia. Obudzili się kilka lat temu w sytuacji gdy ich OPL jest nieefektywna i mocno przestarzała. USA nigdy nie stawiało na OPL założeniem była przewaga w powietrzu do tego przespali 30 lat. Najlepszą ilustracją jest AS gdzie pomimo olbrzymich nakładów na OPL efektywność tej opl okazała się tragiczna. Przełamanie opl przy użyciu pary dronów i kilku rakiet na rafinerię dobitnie pokazuje ile te systemy są warte.

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:34

Jakby jeszcze koł te rafinerii były zestawy Patriot... Ecxh ile to mozna tłumaczyc:)

yaro
czwartek, 16 stycznia 2020, 00:21

nie musiały być bo miały ją w zasięgu, Patriot to jedna wielka ściema.

scrambler
czwartek, 16 stycznia 2020, 11:22

tak się zastanawiam, jak wiele razy musicie sami to sobie powtarzać, żeby uwierzyć... Do czego to potrzebne? Ale metoda jest widać dobra i wskazana: bierzemy z palca incydent zapamiętany jako awaria rafinerii i dopisujemy każdy pasujący scenariusz, byleby nie otarł się o Gwiazdę Śmierci przesadnie blisko. Ale takie rzeczy to dla widzów wiadomych kanałów netowych. Sądzisz, że amerykańscy wojskowi ściemniają? Przed kim i w zasadzie po co?

wariscoming
środa, 15 stycznia 2020, 21:32

Oczywiście, że go nie było a większość rakiet i dronów użytych w ataku sama spadła pod wpływem grawitacji. Zdecydowanie nikt nie bronił dostępu do chyba najważniejszego obiektu strategicznego w kraju a cała opl została rozlokowana obok pałacu albo pojechała na defiladę...

Davien
czwartek, 16 stycznia 2020, 22:39

Kolejny:) Były zestawy Crotale i Skyguard i to wszystko więc naprawde daruj pan sobie te bajki.

scrambler
czwartek, 16 stycznia 2020, 18:42

...wyobraź sobie, że właśnie przed tego typu atakiem nie bronił. O przyczynę zapytaj Saudyjczyków, kto bogatemu zabroni? A tak na marginesie: jaka i gdzie rafineria jest chroniona OPL jak baza rakietowa? Druga sprawa: jak kawa brazylijska była zbyt tania, to plantatorzy palili swe uprawy w celu podniesienia ceny rynkowej. Resztę w kwestii ropy sobie wyobraź, szczególnie pod kątem relacji kosztów ew. zdolności przechwycenia wszystkiego, co "spada pod wpływem grawitacji" do opłacalności wydobycia i przerobu. Może im wyszło, że taniej będzie np OPL pokazywać na defiladzie?

MAZUR
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:46

Szkoda słów, pełna kompromitacja, tym nie da się obronić w XXI wieku. Takie rakietki, to tym można ubarwnić niebo w Pekinie na Nowy Rok Chiński.

Pol
wtorek, 14 stycznia 2020, 16:36

Co by nie mówić widać że się starają pomimo odcięcia od technologi .A nasi na odwrót odcinają polskie firmy na rzecz lobbystów .I gdzie ta polonizacja to już nie montownia to już śmietnik Europy po sprzedaży firm recyklingowych .Cały syf Europy będziemy wdychać z utylizacji i płacić duże kary za pyłki. A z kasy kary całą Europa gratis wywalać śmieci brawo ......

brawomy
wtorek, 14 stycznia 2020, 16:18

Iran ma ambicję suwerenności technologicznej, Polska ma sojusznika osłabiającego zdolności obronne Polski. Za 3 lata do Polski trafi kilkanaście przestarzałych ATACMS i nieco więcej wycofywanych z USA GMLRS, wciąż nie ma systemu OPL krótkiego zasięgu, 2 baterie Patriot przepłacone z radarami sektorowymi i bez włączenia w system polskich sensorów. Wydane miliardy dolarów, praktycznie zero offsetu i prawie zerowe podniesienie zdolności obronnych kraju, utracony czas i sojusznicze zobowiązania do dalszych zakupów

ET
wtorek, 14 stycznia 2020, 15:34

Jedyne czego teraz potrzebują to sieciocentryczna integracja tego bałaganu. Czyli musza "tylko" stworzyć sieć i na niej efektywny system. Na ich miejscu budowałbym raczej na chińskich (lub własnych) klonach Linuxa, niż na rozwiązaniach rosyjskich, jeśli takie w ogóle istnieją i są na eksport. Zresztą po doświadczeniach z S-300 (dostawy uwalone przez Rosję w ramach resetu z 17.09.2009, tak jak wycofanie się z instalacji GBI w Redzikowie przez Amerykanów... Teheran-Warszawa wspólna sprawa ;) raczej stawiałbym na Chiny, zwłaszcza przed wizytą Putina w Jerozolimie.

moikop
wtorek, 14 stycznia 2020, 15:17

slabo z tym opl iran stoi

maikop
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:34

Za wyjątkiem "najniższego piętra" kilka razy lepiej niż Polska.

tut
wtorek, 14 stycznia 2020, 15:02

Odnoszę wrażenie że Iran ma mimo wszystko lepsze OPL niż Polska. Fajnie nie? Co więcej ma, bo musi niezależność.

Grzegorz Brzęczyszczykiewicz
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:37

Polska nie ma OPL jest trochę szmelcu z PRL i prawie nic nowego.

Sternik
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:09

Iran ma na tyle dobrą obronę przeciwlotniczą, ze trzeba się uciekać do takich prowokacji jak ta z lotem 752 żeby tą obronę osłabić. My nie mamy żadnej obrony p-lot.

ilof
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:37

Amerykany by sobie nie polatały. Rosja Iranowi przekazywała by dane na amerykanskie cele, co byłoby świetnym treningiem rosyjskiego OPL.

scrambler
czwartek, 16 stycznia 2020, 11:24

faktycznie, ale czy Iran ma odpowiednie wtyczki? W zasadzie to można i przez telefon.

podsumowując
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:32

Nie ma na świecie systemu p-lot, którego nie mogło by "sforsować" lotnictwo USA. To po primo. Po drugie primo, jeżeli piszemy o Iranie, to "sforsowanie" takiego systemu zakończy się atakiem odwetowym, a to z kolei może zakończyć się stratami na poziomie "nieakceptowalnym", a więc i reasumując: System p-lot Iranu jest odporny i na "sforsowanie" i na przełamanie przez USA. ps. a co do odporności na "sforsowanie" rozwiązań made in USA to jak widać na ostatnich przykładach, nie są one w stanie odeprzeć ataku czy to rakietami manewrującymi (patrz AS) czy to "dronami" ze sklejki i sznurka (parz AS) czy to ataku rakietami balistycznymi (parz Irak)

22
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:46

Czyli Iran ma lepszą obronę p - lotniczą niż pewien kraj położony w dorzeczu rzeki Wisły. Pomimo kilkudziesięciu lat całkowitego embarga na technologie wojskowe. : (

Gustlik
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:12

Na to wygląda. Ale to wszystko dlatego że rządzą tam islamscy faszyści (a może fanatycy, nie pamiętam) którzy kochają swój kraj a nie kraj leżący w Palestynie.

Marek
środa, 15 stycznia 2020, 08:17

Ot cała prawda

mobilny
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:26

A my nie mamy opl a to dlatego że rządzą tu kochający swój kraj i pokój nowocześni europejczycy a może katolicy nie pamiętam

Gustlik
czwartek, 16 stycznia 2020, 06:02

Nowocześni europejczycy polikwidowali co się tylko dało bo przecież nie potrzebujemy. W końcu w Berlinie też jest lotnisko. A katole świętujący namiętnie paschę i chanukę nie bardzo mają prawo głosu. Decyzje podejmują dwie ambasady.

asd
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:21

Może i mają problemy z systemem dowodzenia i rozpoznania, natomiast jeżeli chodzi o efektory to my jesteśmy przy nich jak jaskiniowcy - z wyjątkiem MANPADSów. Aż się prosi o kooperację i wzajemną pomoc, my radary, system dowodzenia i łączności a oni efektory. I pewnie byłoby z 10 razy taniej niż od naszych przyjaciół zza wielkiej wody. A i pomoglibyśmy Persom w obronie przed wspólnym wrogiem, czyli eskimosami.

scrambler
czwartek, 16 stycznia 2020, 11:27

drobna uwaga: najwęższym kanałem nowoczesności są mikroprocesory. Nawet Chiny są w ok 80% zależne od importu i to nie z Rosji. I nie od "eskimosów".

sęp
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:23

Popieram, dać łyżkę dziegciu USA :) amerykanie nie są naszymi przyjaciółmi, bo gdyby tak było nie traktowaliby nas jak jełopa z dużą sakiewką, którego trzeba wydoić do złamanego szeląga a pewnie jeszcze później zablokuja te przestarzałe zabawki, abyśmy nie zrobili żadnej ale to żadnej szkody kumplom Rosjanom, których bardzo będą niebawem potrzebować w kofrontacji z Chinami

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:52

Ale wiesz panie asd ze USa nie są wrogiem Polski ale twoja Rosja. wię daruj sobie płacz i zachęcanie do kupowania czegokolwiek od Iranu.

Samopas
wtorek, 14 stycznia 2020, 22:46

Ale przeczytałeś jego wypowiedz zanim zacząłeś pisać własna odpowiedz? Albo tego nie zrobiłeś albo nie zrozumiałeś co on napisał. Nie pierwszy raz.

diagnostyk
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:43

Zwrot "twoja Rosja" powtarzający się jakże często bez względu temat dyskusji a stosowany w stosunku do jakiegokolwiek adwersarza prezentującego poglądy niezgodne z "jedyną właściwą linią" (w tym przypadku "wszech uwielbienia dla USA) może świadczyć o znacznym zaburzeniu percepcji i możliwości rzeczowej reakcji. Charakteryzuje byty niestabilne emocjonalnie, żyjące w wirtualnym świecie gier komputerowych często niezdolne do racjonalnej oceny sytuacji. Oczywiście to diagnoza wstępna. Właściwa wymaga bardziej szczegółowych badań.

Paweł
środa, 15 stycznia 2020, 13:39

To u niego typowe. Często używa takiego "argumentu". No ale gdy brak prawdziwych argumentów to pozostaje desperackie przypisywanie wszystkim, którzy się z nim nie zgadzają jakiejś formy prorosyjskości. Normalka.

asd
wtorek, 14 stycznia 2020, 20:48

Bynajmniej nie USA miałem na myśli. Natomiast zarówno Rosjanie jak i Eskimosi zaliczają się do części wspólnej wrogów Iranu i Polski.

mobilny
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:28

I dlatego udają że nas popierają i wspierają sprzedając drogi szmelc który jeżeli się pojawi i tak będzie pod ich kontrolą. O dzięki jahwe

wtorek, 14 stycznia 2020, 15:35

Ameryka jest sojusznikiem tylko gdy ma interes... Popatrz na Kurdów.. Jak będzie trzeba to nas sprzedadzą jak kiedyś bywało...

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:57

A powiedz mi czy Ameryka miał z kurdami układ albo traktat o wspieraniu ich w walce z Turcja?? Bo chyba nie?

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:53

No patrze i jakos nie widzę bu USA i Kurdowie mieli jakis traktat o wzajemnej obronie czy walce z Turcja? Mieli umowę opomocy w walcez ISIS i tej umowy jakos dotrzymali.

Darek
środa, 15 stycznia 2020, 02:35

Nie badz naiwny davien, wykorzystali Kurdow jako boots on the ground zamiast swoich zolnierzy. Gdyby 11,000 amerykanskich trumien wrocilo to Trump nie dotrwalby konca kadencji. Niepisany uklad byl ze USA roztaczaja parasol ochronny nad Kurdami w Syrii, przed Turkami. Wykorzystali ich, nie badz naiwny albo glupi. Notabene, zanim mnie nazwiesz ruskim trolem albo powiesz twoja rosja, to pisze z USA gdzie mieszkam od wielu lat.

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:40

Darek, nie wykorzystali ale wsparli w walce z ISIS i tyle im obiecali. A co do trumien panie Darek to prosze sobie darować, bo tylu to niestracili nawet przez cały czas w Iraku . Aha, nawet w USA mieszkaja naiwwni jak widac:)

asad
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:18

Rosja nie jest sojusznikiem Polski nawet wtedy gdy płacimy jej za gaz ogromne kwoty.

prawieanonim
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:55

No tak bo twoja Rosja to przecież nie ma interesów.

wtorek, 14 stycznia 2020, 14:21

Zapomniałes, że moglibyśmy się podzielić kompetencjami w prowadzeniu analiz.

asd
wtorek, 14 stycznia 2020, 20:50

Wnioskując po mnogości wersji uzbrojenia irańskiego to oni z tym problemu nie mają najmniejszego - jeśli o szybkość idzie - więc naszych odciążą...

scrambler
czwartek, 16 stycznia 2020, 11:29

za to jak można wyżej przeczytać mają nieograniczony wybór do tego stopnia, że sami chyba nie wiedzą na 100% co siedzi w kontenerze. Z decyzjami o strzelaniu faktycznie problemu nie mają...

Fanklub Daviena
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:18

Wg amerykańskich analityków Iranowi najbardziej zależy na pozyskaniu MiG-31. Już kiedyś wpłacili zaliczkę, ale USA naciskami na Rosję udało się uwalić transakcję. Jednak obecnie USA nie ma środków nacisku na Rosję a w październiku wygasają sankcje ONZ. Analitycy USA twierdzą, że Irańczycy bardzo chcą MiG-31, bo taktyka ich użycia przypomina F-14, więc są do niej dobrze przygotowani i dobrze wpisuje się w irańskie potrzeby. A Rosji zależy by nie tylko Suchoj ale i MiG miał sukcesy eksportowe i się utrzymał, bo monopol szkodzi (vide F-35).

B72
środa, 15 stycznia 2020, 02:46

W jednym ma pan rację, najnowsze rosyjskie samoloty to w najlepszym wypadku poziom F14 tu się wyjątkowo zgadzam.

bender
wtorek, 14 stycznia 2020, 16:54

To istnieją fabrycznie nowe Mig-31? Wow. Czy chcą te odremontowane z sił powietrznych Rosji odkupić?

Bond
wtorek, 14 stycznia 2020, 16:08

Na razie sankcje nie wygasły, a Iran właśnie stworzył bajorko z szambem, z którym musi się zmierzyć, a jeśli wreszcie da konkretny powód Ameryce to sankcje nie będą miały znaczenia, bo infrastruktura związana z wydobyciem ropy naftowej zamieni się w kupkę gruzu. Chociaż można kupić 80 Su57 w cenie 20, to czemu nie dostarczyć Iranowi za darmo Migów 31, przynajmniej F15, F16, F18, F35 i 22 zaliczà zestrzelenia czegoś innego niż te Migi 29

Rhotax
sobota, 18 stycznia 2020, 06:59

100%

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:55

I co im da MiG-31? Do zwalczania mysliwców sie nei nadaje do polowania na manewrujace musieliby miec ich z setkę:) To co zostaje? Nawet na bombowce jest kiepski bo B-52 odpali spoza jego zasięgu a B-2 dla radaru Żasłon Am i pocisków R-33 są praktycznie niewidoczne:)

Maras
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:04

chociaż raz się z Tobą Davien co nieco zgodze. Specyfika Mig 31 jest taka że żadnego krajowi w zasadzie nie jest potrzebny. Iranowi przydałby się taki Su 35 tyle że w znacznej ilości np 50 sztuk. Wtedy by coś mogli zdzialac. Tyle ze Rosja nie ma mocy produkcyjnych żeby szybko dostarczyć a gdzie infrastruktura szkolenie itd...

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 22:01

Maras, przy przewadze USA czy izraela nawet i 50 Su-35 nic nie zmieni, zwłaszcza że to maszyny gorsze od F-35 cz F-15E. Tak ze 100-150 zrobiloby róznice ale Iran nie ma za co ich zwyczajnie kupić. Do tego jeszcze uzbrojenie, zapewnienie serwisu itd. A MiG-31 jest np b.dobry dla Rosji, i generalnie dla kadego kraju co ma duze połacie ziemi a rzadka siec radarów ale uzywany własciwie czyli do walki z bombowcami( nie stealth, bo tych zwyczajnie nie wykryje) a nie do tego co tu wypisuja niektórzy.

lukas
wtorek, 14 stycznia 2020, 21:32

Przecież taki mig 25 ma na koncie już f18 usn

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:42

Taak, zestzrelił jednego F-18 a ile spadło MiG-25? Aha do zesztrelenia dosło kiedy tem MiG dosłownie wpadł na formację US Navy, odpalił pocisk na podczerwien i zwiał zanim doszło do kntrataku.

jam
czwartek, 12 marca 2020, 17:07

typowa taktyka zestrzelic i nie dac sie zestrzelic: a dlaczego go nie dogonili i nie zestrzelili??????????

Paweł P.
wtorek, 14 stycznia 2020, 11:51

Fajny artykuł, aż strach pomyśleć ile to wszystko kosztowało :)

Adam
wtorek, 14 stycznia 2020, 11:42

A co z szumnie zapowiadaną przed laty "tarczą Polski" ? dno i wodorosty,poza bardzo krótkim zasięgiem nie mamy zupełnie nic,no nie licząc zakupu dwóch baterii Patriot do pokazania na paradzie.....

Marek
wtorek, 14 stycznia 2020, 11:22

Dr.Bartosiak mówił że nasycenie wyrzutni tomahałków rakietami to 1.5 rakiety na wyrzutnie.A takie rakiety nie robi się w każdej fabryce. Jestem bardzo ciekaw czy U.S army starczyło by rakiet aby powystrzelać co najważniejsze w Persji a jak Persowie zamiast podać się powiedzieli by "no dawajcie czekamy na jeszcze" . A Chiny myk Taiwan zajeły bo U.S navy nie ma rakiet i przez rok mieć ich nie bedzie .

B72
środa, 15 stycznia 2020, 02:49

W tomkach też są resursy, ostatnio te najstarsze, ktore miały iść do utylizacji poleciały na cele w Syrii.

noityle
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:16

no pewnie że jakichśtam doktor z polski wie ile tomahawków ma amerykańska armia

Wojciech
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:21

Ten jakichśtam doktor z Polski pomaga Amerykanom prowadzić gry wojenne w Potomac Fundation. A co to takiego to sobie poczytaj.

konwojent
wtorek, 14 stycznia 2020, 20:10

Jemu się nic w ogóle nie sprawdziło. Wg jego książek od 5 lat powinna już trwać wojna w cieśninie Malakka, do Brexitu miało nie dojść ze względu na naciski amerykańskie, Rosja miała już dawno zbankrutować i zostać rozerwana od środka przez zbuntowane obwody, Polska miała być potęgą, habem jedwabnego szlaku i prześcignąć gospodarczo Niemcy, Bliski Wschód miał być obszarem marginalnym z którego wszystkie siły graczy światowych miały się systematycznie wycofywać. Teraz ponownie zmienił narracje i już mówi co innego o cieśninie Ormuz niż jeszcze kilka lat temu.

Sternik
środa, 15 stycznia 2020, 02:01

konwojent, nie już tego.

Marek
wtorek, 14 stycznia 2020, 13:21

Drogi imienniku, biorąc pod uwagę skuteczność irańskiego systemu starczyłoby z naddatkiem.

Cine
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:19

Nie rozumiem. Irański system właśnie się wykazał 100% skutecznością. Co prawda sprowokowany ale jednak.

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:43

Cine, rozumiem ze startujący z lotniska cywilny Boeing to prowokacja?? Moze sie juz nie kompromituj.

mamiko
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:15

przestancie nazywac islamistow persami.

Dudley
wtorek, 14 stycznia 2020, 13:51

To ty zastanów się co piszesz. Pers to większość narodowościowa i mieszkaniec Iraniu, miano islamista odnosi się do radykalnych muzułmanów. Jeśli chodzi w rozmowie o sprawy wojskowości w Iranie to jak najbardziej odpowiednim słowem jest Pers. Naszych wojskowych nazwałbyś Polakami czy katolickimi moherami? Po za tym jeśli chodzi o islamistów to w ogólnym pojęciu raczej odnosi się to do wyznawców sunnickiej odmiany islamu.

R
wtorek, 14 stycznia 2020, 15:00

"Jeśli chodzi w rozmowie o sprawy wojskowości w Iranie to jak najbardziej odpowiednim słowem jest Pers." jezeli juz sie kolega czepia mamiko, odpowiednim slowem bedzie Iranczyk.

Sternik
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:26

To tylko tobie się wydaje, że wszyscy ludzie na świecie uważają się za taki naród jak ktoś napisał na mapie. Akurat Irańczycy uważają się w większości za Persów. Tak samo jak Tajowie uważają się za Tajów a nie Tajlandczyków. Oni nawet nie wiedzą co to takiego Tajlandczyk. Mieszkańcy Hong Kongu zaś uważają się za Chińczyków a nie Hongkongów jak napisała jedna mądra inaczej relacjonując mecz naszych siatkarek. I tak dalej.

R
środa, 15 stycznia 2020, 12:05

Czytasz PWN a nie potrafisz zrozumiec, "sprawy wojskowości w Iranie to jak najbardziej odpowiednim słowem jest Pers" Iranczyk nie Pers. Iranczykiem moze byc Pers, Kurd czy Turkmen, jezeli powiesz Pers automatycznie ograniczasz sie tym do jednej nacji. Odnosnie HK polecam sie wybrac i sprawdzic jak to jest naprawde. Chinczyk z "Mainlandu" mieszkajacy w HK zawsze Ci powie, ze jest Chinczykiem, osoba urodzona w HK nigdy Ci nie powie, ze jest Chinczykiem.

Rakowiec
wtorek, 14 stycznia 2020, 11:14

Ktoru radar naprowadza ruski Tor?

vvv
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:56

ten ktory jest zainstalowany na torze

R
wtorek, 14 stycznia 2020, 10:57

Swietne opracowanie, wyglada na to, ze Iran ma lepsza obrone pow niz niejeden z krajow NATO.

Pl
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:39

Chyba nie czytałeś całości

Ę
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:55

Prawda jest taka, że lekką ręką można wymienić z 15 krajów NATO z gorszą obroną przeciwlotniczą

R
wtorek, 14 stycznia 2020, 13:55

Oj i to dwa razy, a teraz Pl powiedz mi jaka obrona przeciwlotnicza/przeciwrakietowa dysponuje np. UK, Niemcy, Hiszpania?

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 14:28

Niemcy maja chocby wyrzutnie Patriot, czyli system daleko wyprzedzający wszystko co ma Iran, maja pociski IRIS-T SLi SLS czyli znowu znacznei lepsza OPL od Iranu, maja nowoczesne radary AESA.UK ma systemy tez daleko wyprzedzajaca antyczne OPL Iranu. Cos jeszcze?

R
wtorek, 14 stycznia 2020, 16:04

Dawidku nie ekscytuj sie tak, w jakiej ilosci Niemcy maja Partioty i w jakiej wersji, dopiero chyba zaczeli je modernizowac, albo dopiera zaczna, IRIS w wersji ladowej ile ich jest na chwile obecna? A UK jake ma systemy obrony przeciwlotniczej? Cos jeszcze znafco? Czym dysponuje Hiszpania, Francja, Grecja na chwile obecna? Obrona przeciwlotnicza/rakietowa NATO lezy i placze.

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 19:01

R-ciu , to po kolei: Iran nie ma zadnej OPRAK, bo nawet te S-300 niezbyt sie nadaja:) Niemcy, Francja , Włochy, UK i cąła reszta ma znacznie lepsze OPL oparte na nowoczesnych systemach a nie antykach sprzed 50-ciu lat jak Iran Więc naprawdę skończ juz płakac jak zwykle:)No, od Grecji maja lepsza bo ci tez głównie antyki i posowiecki sprzet.

R
środa, 15 stycznia 2020, 12:08

Widze bez nowoci u Ciebie Dawidku, nadal sie pocisz i nic konkretnego nie piszesz.

jasna sprawa
czwartek, 16 stycznia 2020, 04:06

On tak już ma. Ot taki forumowy koloryt. Dużo pisze, nic z tego nie wynika.

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:44

Czyli jak zwykle R-ciu zero wiedzy i jedynie załosny płacz ci pozostał:)

Telamon
wtorek, 14 stycznia 2020, 18:17

Akurat nie. Francja i Włochy mają swój system. MBDA Aster. Używają go też Brytyjczycy. Niemcy chcą Patriota zastąpić systemem MEADS.

R
środa, 15 stycznia 2020, 12:08

Tak a w jakiej ilosci jest MBDA Aster, szczatkowej? i co poztym maja?

Davien
środa, 15 stycznia 2020, 14:58

Taak, Włosi na 12 okretach i 6 baterii ladowych, Francja na min 10 okretach i na ladzie, Do tegoWłosi maja ponad 100 Aspide wiec powodzenia:)

R
środa, 15 stycznia 2020, 10:00

W jakiej ilosci jest SAMP/T uzywany, znikomej? poza nim co jest jeszcze w uzyciu w Francji, Wloszech czy GB?

Davien
wtorek, 14 stycznia 2020, 22:04

Telamon, MEADS ma ten sam efektor co Patriot czyli PAC-3MSE i jako ogólnie system OPL jest gorszy od najnowszych patriotów. W Niemczech ma współpracowac z bateriami IRIS-T SL/SLS połaczonymi w jedno za pomoca TLVS Ale nawet niemeickie Patrioty w obecnej formie to daleko poza mozliwościami systemów Iranu.

the ledżendery 23 milimeters
wtorek, 14 stycznia 2020, 12:26

a szczególnie jeden...

PPP
wtorek, 14 stycznia 2020, 11:57

Wnioski są raczej zgoła inne.

Sidematic
wtorek, 14 stycznia 2020, 17:27

Wnioski są takie że tylko pozazdrościć obrony przeciwlotniczej.

spoko
czwartek, 16 stycznia 2020, 21:00

Cale szczescie ze Polska nie ma takiej obrony przeciwlotniczej

Rhotax
sobota, 18 stycznia 2020, 07:49

Szkoda że nie ma chociaż tych lufowych od 14,5 mm wzwyż w tak wielkiej ilości jak ma Iran - byłoby czym do zmechu naparzać jak tysiące się wleje przez granicę niosąc wspaniała kulturę tak ciekawą że jej produkcje zajmują 0,0% czasu antenowego w TV w RP .

Tweets Defence24